Nicolien (2)

Lees ook Nicolien (1)

“Durf jij te vragen of ze inderdaad Nicolien is?”, vroeg ik mijn vrouw, laf als ik ben. Zij is veel dapperder dan ik, zeker als ze iets graag wil. Anderzijds is ze ook weer niet van het extraverte soort dat zonder scrupules een onbekende aanspreekt. Ik was dus benieuwd of zij de stoute schoenen zou aantrekken.

“Ik zal in de pauze een poging wagen,” antwoordde mijn vrouw tot mijn blijdschap, “maar ik heb wel drempelvrees hoor, ook al ben ik heel nieuwsgierig”. Die nieuwsgierigheid was gelukkig groter dan haar drempelvrees. In de pauze zou ze proberen om Nicolien aan te spreken.

Het orkest trapte af met de Maurerische Trauermusik van Mozart, om alvast in de stemming van het Requiem te komen. Mijn aandacht was niet helemaal bij de muziek, maar ging steeds uit naar wat er in de pauze zou kunnen gebeuren.

Zouden we er helemaal naast zitten en bleek Nicolien heel iemand anders? En als Nicolien nu wel Nicolien was, hoe zou ze dan reageren? Ik had het gevoel dat ze geen vreemde meer voor me was, maar dat was ze natuurlijk wél. Tussen de papieren werkelijkheid en de harde realiteit zou weleens een diepe kloof kunnen gapen.

Het eerste deel van het programma is van korte duur. Het orkest is uitgespeeld. De dirigent houdt zijn stokje nog even stil in de lucht. Dan barst het applaus los. Pauze.

Lees het vervolg hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s