Nicolien (3)

Lees ook Nicolien (2)

Zonder dralen stapte mijn vrouw op Nicolien af en vroeg haar of ze mevrouw Voskuil was. Gespannen wachtte ik op mijn stoel af. Mijn vrouw draaide zich om en knikte naar me: Nicolien was Nicolien! Ik zag mevrouw Voskuil heel vriendelijk naar mijn vrouw lachen en met haar praten. Dat gaf mij genoeg moed om me ook naar Nicolien te begeven.

Ze stak haar hand uit en begroette me met een grote glimlach. “Vind u het niet vervelend om door onbekenden aangespoken te worden?”. “Nee hoor, helemaal niet, ik vind het juist leuk!” antwoordde Nicolien duidelijk articulerend en met twinkelende ogen. “Ja, u bent voor ons natuurlijk niet zo onbekend als omgekeerd. Ik heb het hele Bureau aan mijn vrouw voorgelezen”, vertelde ik haar met enige trots. “Wat bijzonder,” zei Nicolien, “alle delen?” In gedachten hoorde ik haar “Mieters!” zeggen, het bekende stopwoordje van het echtpaar Voskuil en zijn vrienden.

“Waar komen jullie vandaan?”, vroeg Nicolien belangstellend. Met een lachje antwoordde ik “Uit Rotterdam. En nog wel met de auto”, in de wetenschap dat de Voskuiltjes “de pest” hadden aan auto’s. Nicolien moest er hartelijk om lachen.

“Bent u ook schrijver?” vroeg Nicolien zonder een spoor van ironie. “Daar zou ik graag ja op zeggen,” antwoordde ik, “maar ik moet dat helaas ontkennen”. Weer die brede lach om de mond van Nicolien. “Hebben jullie Binnen De Huid ook gelezen?” In Binnen De Huid beschrijft Voskuil de persoonlijke crisis die hij in het begin van zijn huwelijk heeft doorgemaakt. Het is dan ook zijn meest persoonlijke boek. Voskuil had dat niet tijdens zijn leven laten uitgeven, maar de beslissing daarover aan zijn weduwe overgelaten. “Ja, dat heb ik zelfs kortgeleden nog voorgelezen” antwoordde ik. “En wat vond u ervan?” vroeg Nicolien speciaal aan mij. “Heel anders dan Het Bureau. Uw man heeft zich in dit boek bepaald niet gespaard”. Ik zei het zonder nadenken, aanvoelend dat ik dat directe antwoord zonder enig probleem kon en zelfs moest geven.

De gong ging, ten teken dat we aanstalten moesten maken om weer te gaan zitten. Dat deden we braaf, maar graag hadden we het gesprek nog even voortgezet. Weer terug op onze plaatsen wordt het doodstil in de zaal. Het Requiem vangt aan.

Lees het slot hier.                                                                                                                                                                        

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s