Nicolien (4)

begrafenis van J.J. Voskuil

Lees ook Nicolien (3)

Tijdens de uitvoering van het Requiem dwaalden mijn gedachten af naar Voskuil. Dit Requiem was niet meer zomaar een Requiem, maar een in memoriam voor hem. Onbewust zat dat al in mijn hoofd toen we Amsterdam binnenreden en ik over Voskuil was begonnen. Het was eigenlijk heel vanzelfsprekend dat zijn weduwe ook bij dit concert aanwezig was. Ik vroeg me af hoe zij het zou ervaren.

Toen het concert was afgelopen en het publiek aanstalten maakte om het Concertgebouw te verlaten, wisselden we kort wat laatste woorden met Nicolien. “Goede reis terug naar Rotterdam”, wenste ze ons nog toe.

Mijn vrouw en ik lopen de zaal uit, de gang in. Vlak voordat we de hoek omgaan, draaien we ons nog eenmaal om, als een terugblik op onze ervaring van die avond. Op hetzelfde moment kijkt Nicolien naar ons, zodat we elkaar van ver voor het laatst in de ogen zien. We moeten er alle drie onbedaarlijk om lachen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s