Het rijbewijs (5)

Lees ook: Het rijbewijs (4)

Dat theorie-examen leverde zoals verwacht geen probleem op. Aangezien het precies één jaar geldig was, diende ik binnen die termijn ook het praktijkexamen te halen. Er moest ook eindelijk maar eens duidelijkheid komen. Het had al veel te lang geduurd. Nog ruim voordat ik mijn instructiekaart had afgewerkt, vroeg mijn rijleraar het praktijkexamen aan. Hij wilde ongetwijfeld de boel forceren. “Almaar blijven doorgaan met lessen wordt een gebed zonder end”, had hij gezegd.

De leerlingen die ik al die tijd had zien komen en gaan, slaagden na hooguit twee examens. Zelf had ik niet de illusie dat het mij in een keer zou lukken. Het idee alleen al dat ik binnen afzienbare tijd een rijbewijs zou hebben kwam me volstrekt irreëel voor. Niet bepaald verrassend zakte ik voor het eerste examen. Het was me nog meegevallen, ik had het niet eens zo slecht gedaan. Teleurgesteld was ik dan ook niet, want de kans op slagen had ik even groot geacht als die op het winnen van de hoofdprijs in de staatsloterij waar ik al sinds jaar en dag aan meedeed.

Niet veel later volgde het tweede examen. Het had net geregend, de zon scheen fel. Her en der lagen nog flinke plassen op de straten en het asfalt glom. Het eerste half uur verliep foutloos. De examinator was een prater, maar mijn oren stonden niet naar gekeuvel.

Vlak voordat ik een bocht moest omslaan, liet ik me toch even door hem afleiden. Tegelijkertijd was ik een fractie van een seconde in verwarring door de weerkaatsing van het licht op het natte wegdek. Ik aarzelde even en het leek er verdacht veel op alsof ik langs de verkeerde kant ging rijden van de pijl die aangaf welke weghelft ik moest nemen. Op het hetzelfde moment dat dat gebeurde, realiseerde ik me dat ik een fatale blunder had gemaakt. “Laten we maar direct rechtsomkeert maken,” stelde ik voor, “het is wel duidelijk dat ik gezakt ben”. Hoewel de examinator hier niet mee instemde, bleek achteraf dat ik het bij het rechte eind had gehad. Ik was gezakt. Door die ene stommiteit, die zo gemakkelijk te voorkomen was geweest.

Ook tijdens het derde examen ging ik de mist in. Ik reed niet dramatisch slecht, maar had geen behoefte aan een nadere toelichting op het besluit van de examinator.

Nog één regulier examen had ik voor de boeg. Als ik ook daarvoor zou stralen, resteerden er twee opties: het al veel te lang gehanteerde bijltje erbij neergooien of opgaan voor het rijexamen voor gemankeerden, het zogenaamde nader onderzoek. Mijn instructeur had nog nooit een leerling gehad die daarvoor in aanmerking was gekomen. Ik kon van zijn gezicht aflezen dat hij dat heel graag zo wilde houden, maar er zo zijn twijfels over had. “Zet ‘m op!”, sprak me nog wel bemoedigend toe voordat ik aan mijn vierde poging begon.

Lees het vervolg hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s