Het rijbewijs (6)

Lees ook: Het rijbewijs (5)

Gespannen als een veer stapte ik in de auto. De examinator was een man die niet ver van zijn pensioen af was. Híj maakte een bijzonder ontspannen indruk. Het was een doorsnee zaterdag in het mij zo vertrouwd geworden provinciestadje, ergens tussen ochtend en middag in. Het was niet stil op de weg, ook niet echt druk.

een heel bijzondere verrichting

Naar mijn gevoel verliep het examen redelijk. Ik had geen echte bok geschoten, maar relaxed en overtuigend was mijn rijden niet geweest. Als je in principe geslaagd was, moest je bij terugkeer een eindje doorrijden, keren en achteruit inparkeren. Als geen van beide bijzondere verrichtingen aan bod zou komen en je rechttoe rechtaan voor de deur moest parkeren, kon je er vanuit gaan dat je gezakt was. Tussen hoop en vrees reed ik de desbetreffende straat in. “U kunt hier wel voor de deur parkeren”, klonk de stem van de examinator.

Ik moest mijn teleurstelling verbijten. Geen hele draai, niet achteruit inparkeren. Ik was voor de vierde keer gezakt. Nog voor we het gebouw ingingen, dacht ik al na over de vraag of ik zou doorgaan voor het nader onderzoek of dat ik mijn verlies zou nemen en toegeven dat deze heilloze onderneming hier haar Waterloo had gevonden. Ik bleef op deze twee gedachten hinken totdat we het tafeltje bereikt hadden waaraan mijn rijinstructeur zat, met een gezicht dat eruit zag als één groot vraagteken.

“Nou meneer, tja, ik moet u zeggen ….” Na deze woorden wendde ik mijn hoofd af. Ik had de vorige drie keer een soortgelijke inleiding tot de mededeling ‘U bent helaas niet geslaagd’ moeten aanhoren. “… ik geef u het voordeel van de twijfel.” Met een uiterste krachtsinspanning wist ik mijn gezicht in de plooi te houden en mijn ongeloof te verbergen. De man mocht eens van gedachten veranderen! Maar die angst was ongegrond. Hij stak zijn hand uit en feliciteerde me. Zijn motivering van “het voordeel van de twijfel” ben ik glad vergeten. Die was ook van geen enkel belang. Mijn eigen twijfel was al groot genoeg en bovendien geen enkel voordeel. Op dat moment was ik geheel in beslag genomen door een enorme opluchting. Ik keek nog even schuins naar mijn rijleraar. Die zat erbij met een gezicht alsof mijn slagen de gewoonste zaak van de wereld was.

Mijn instructeur bracht me naar huis. In een soepele stijl, één hand aan het stuur, op geen enkele manier verradend dat hij ook maar één enkel ogenblik in welke spiegel dan ook keek, waardoor autorijden bedrieglijk simpel leek, leverde hij me thuis af. Het afscheid was onwerkelijk: na zoveel uren samen zouden we elkaar nooit meer zien.

Misschien verbeeldde ik het me, maar ik had de indruk dat mijn instructeur zelf ook het bijzondere van de situatie aanvoelde. Maar hij was geen man van emotioneel vertoon. Ik kreeg een ferme handdruk en een schouderklop. “Goed voor je uit blijven kijken” zei hij. Direct daarop stapte hij in zijn auto en scheurde de straat uit.

Lees ook het stukje Autorijden!?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s