Autorijden!?

Tip: lees eerst de zesdelige serie Het rijbewijs.

De overgang van langdurig lessen naar zelfstandig rijden was zo groot, dat ik die drempel niet kon nemen zonder eerst met mijn vrouw naast me geoefend te hebben. “Zullen we het er eens op wagen?” stelde ik op een regenachtige zondagmiddag voor.

We waren net onze woonplaats uitgereden en naderden een kruising. Er was een waterig zonnetje doorgebroken en wellicht werd de chauffeur van de auto die voor ons van links kwam en voorrang moest verlenen door het schelle licht verblind. Hij draaide in volle vaart de weg op en dreigde zich met één grote klap in de linkerflank van onze auto te boren.

“Dit was het dan, het is gebeurd”, zei mijn vrouw berustend én fatalistisch. Maar ze had niet op het flitsende reactievermogen van haar man gerekend. In een split second stuurde ik razendsnel naar rechts en kwam naast de weg tot stilstand. De bestuurder die ons zo de stuipen op het lijf had gejaagd, stopte een eindje verderop, kwam zijn auto uit en liep naar ons toe. Ik deed het raampje open en hij riep al vanaf een afstand zijn excuses naar me toe. “Nou, dat was een leerzame ervaring,” zei ik ironisch, “ik heb namelijk pas mijn rijbewijs gehaald.” De man keek me aan alsof hij in de maling werd genomen, stamelde nog eens “Sorry, ik zag u helemaal niet aankomen” en keerde verbouwereerd terug naar zijn auto.

Met de schrik in de benen reden we naar huis. Toch zat er ook een positieve kant aan dat voorval. Ik had een ernstig ongeluk weten te voorkomen en bewezen dat ik niet alleen een onhandige stuntel ben, maar ook iemand die heel snel kan reageren. Dat bleek kort daarop nog eens, toen we door een woonwijk reden waar het aan weerszijden van de straat volstond met auto’s. Ik reed met een rustig gangetje toen een jongetje volkomen onverwacht vanachter een van de geparkeerde auto’s vlak voor ons de straat op fietste. Ik stond op hetzelfde moment stil. De motor was afgeslagen, maar zowel het joch als zijn fietsje had geen schrammetje.

Onlangs vroeg iemand me of ik een rijbewijs had. Zonder nadenken antwoordde ik “Nee”. Pas achteraf drong tot me door waarom ik dat verkeerde antwoord had gegeven. Niet omdat ik geen auto meer reed. De werkelijke reden was dat autorijden altijd wezensvreemd voor me is gebleven. Ondanks het feit dat ik met grote moeite, na lange tijd en vooral ook voor heel veel geld mijn rijbewijs heb gehaald, of misschien juist daardoor, zie ik mezelf nog steeds als iemand bij wie geen auto hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s