Herkend

Ik was gistermiddag met mijn vrouw in het ziekenhuis. De dag ervoor had de huisarts haar keel onderzocht omdat daar een bobbeltje in zat. Hij had nog nooit zoiets gezien en vond het noodzakelijk om een specialist in te schakelen.

Mijn vrouw kon de volgende dag al bij een kno-arts terecht. Toen zijn naam werd genoemd, herkende ik die onmiddellijk. Het was de arts die indertijd oorbuisjes bij mijn dochtertje had ingebracht.

Toen de arts ons kwam halen, herkende ik ook zijn hoofd. Zijn haar was zilvergrijs geworden en zijn toen nog gladde gezicht was nu voorzien van de nodige groeven. Het voelde alsof ik een enorme sprong in de tijd maakte.

De arts zette zijn voorhoofdslamp op en ondanks wat gepruttel van mijn vrouw over de houten spatel waarmee hij zwaaide, kon hij snel en goed in haar keel kijken. Hij deelde direct mee dat er niets aan de hand was. Alsof hij aanvoelde dat wij in gespannen afwachting waren van zijn diagnose. Dat waren we ook. Want de vorige avond hadden we op internet diverse mogelijkheden voorbij zien komen. Die waren niet opbeurend. De uitspraak en uitleg van de specialist luchtten ons dan ook enorm op.

Vlak voor we weggingen – er waren al handen geschud – merkte ik nog op dat ik zo’n twintig jaar geleden ook bij hem was geweest en dat het toen om mijn dochtertje ging. “Ja,” zei hij ironisch “ik had u ook herkend. Met het ouder worden herinner je je dingen van vroeger steeds beter.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s