Revolutie

resultaat herexamenszie deel 8 hier

Een aardige buurjongen die ook op mijn school had gezeten en wiskunde studeerde gaf me bijles. Dat was geen overbodige luxe, want ik had al die jaren nauwelijks aandacht aan dat vak besteed. Het waren leuke bijlessen waar die buurjongen zelf ook schik in had, want ik bleek, geheel in strijd met mijn zelfbeeld, talent voor wiskunde te hebben. Op het herexamen Frans bereidde ik me zonder hulp voor. Dat was vooral een kwestie van achterstallig onderhoud inhalen. Voor beide examens haalde ik een acht.

godsdiensleraresIn de vierde klas ging het nog slechter dan in de derde. Maar er diende zich een lichtpuntje aan. We hadden een jonge, lieve, idealistische godsdienstlerares. Ze werd door de overgrote meerderheid van conservatief katholieke jongens verguisd, maar ik kon het heel goed met haar vinden. We werden bondgenoten. “Kom eens bij me thuis langs”, stelde ze voor. Half zittend, half liggend op de kussens in de woonkamer van haar flat luchtte ik mijn hart.

rapport vierde klasDe neerwaartse prestatietrend was daarmee niet gekeerd. Niet alleen in vakken als natuur- en scheikunde, waar ik een bijna fysieke afkeer van had, maar ook in andere vakken als de moderne talen werd ik steeds slechter. Het zag er deze keer naar uit dat ik niet weg zou komen met herexamens. Op mijn kerstrapport prijkten maar liefst zeven onvoldoendes. Het patroon van paniekaanvallen en weglopen was allerminst doorbroken. Alleen op mijn zolderkamer voelde ik me veilig.

Halverwege het jaar kregen we een nieuwe geschiedenisleraar. Hij was pas afgestudeerd en viel volledig uit de toon bij de rest van het lerarencorps. Niet alleen de inhoud van zijn lessen was heel anders dan wat we gewend waren, ook zijn uiterlijke verschijning was op zijn minst curieus te noemen. Een trui met gaten, een scheef zittende bril met ouderwets montuur, een rommelig kapsel, het kon hem niets schelen. Maar gaandeweg kreeg hij wel oog voor mij en ik voelde me tijdens zijn lessen voor het eerst sinds lang op mijn gemak.

“Ik zie dat je er niet zo best voor staat”, merkte hij eufemistisch op. “Dat klopt”, beaamde ik overbodig. “Heb je enig idee hoe dat komt?”, polste hij. “Ik voel me eigenlijk helemaal niet op mijn plaats op school” antwoordde ik, “en thuis gaat het ook niet goed. Daardoor heb ik ook te weinig aan mijn huiswerk gedaan en nu ziet het er wel slecht uit ja”. “Wat zou je ervan vinden als ik je bijles geef?”, stelde hij tot mijn verrassing voor.

Ik nam zijn aanbod met beide handen aan. En zo gebeurde het dat ik meerdere middagen per week bij hem thuis in zijn stbijlesudentenflat bijles kreeg. Gek genoeg kwam er van die bijles niet zo bijster veel terecht. We voerden vooral lange gesprekken over allerlei onderwerpen. Tussendoor besteedden we aandacht aan de vakken waar ik nog kansen zag om de enorme achterstand die ik had opgelopen in te halen. Langzaam maar zeker klom ik uit het diepe dal waarin ik verzeild was geraakt.

Ondertussen had zich thuis een ongekende revolutie voorgedaan. Mijn moeder was een relatie aangegaan met een directeur van een onderwijsinstelling, een kale man met een grijze baard en vooruitstekende tanden. Van de ene dag op de andere werd het opium rokende, alternatieve, hippieachtige volk aan de deur gezet. Kort daarop trok de vriend van mijn moeder bij ons in.

“We gaan jullie tot op de draad versleten meubilair vervangen door nieuwe spullen”, kondigde hij aan. Mijn moeder stond zwijgend achter hem toen hij deze mededeling deed. Wij strak interieurkinderen hadden niets in te brengen. Er kwamen schilders, er werd verbouwd en binnen de kortste keren hadden we een strak en steriel jaren zeventig interieur. Met zijn komst verdween ook de armoede. We kregen televisie en een auto.

Mijn moeder hertrouwde. Ze liet alle beslissingen aan haar nieuwe echtgenoot over en verdween geruisloos naar de achtergrond. De man bemoeide zich overal mee. Er ontstond een koude oorlogssfeer tussen hem en mij die we vooral op het politieke vlak uitvochten. In onderlinge debatten, die ik bij voorkeur tijdens het avondeten met hem hield, viel hij meedogenloos door de mand. Achter het progressieve masker bleek iemand met aartsconservatieve opvattingen schuil te gaan. “Waarom heb je je zoon eigenlijk Dolf genoemd,” vroeg ik hem een keer, “dat was toch een heel verdachte naam in de oorlog?” Er volgde een pijnlijke stilte, waarop mijn moeder me van tafel stuurde.

In de confrontaties met mijn moeders nieuwe echtgenoot herwin ik mijn strijdlust. Van de vier kinderen ben ik degene die zich het felst verzet tegen de nieuwe orde. Ook al had ik niets met de schijnprogressiviteit van de jaren zestig figuren die verstikkende nieuwe ordemijn moeder ooit zo gastvrij had onthaald, nog minder heb ik op met de autoritaire wind die er na de komst van deze ongewenste nieuwe huisgenoot is gaan waaien. De oude chaos bood geen enkele veiligheid, maar liet nog enige ruimte. De verstikkende nieuwe orde moet met alle middelen bestreden worden.

over naar 5 alfaMijn bijlessen hebben hun vruchten afgeworpen. Aan het eind van het jaar heb ik een hopeloze achterstand grotendeels goedgemaakt. Ik moet aan het eind van de zomervakantie nog wel een taak voor wiskunde inleveren, maar ik ben onvoorwaardelijk over naar 5 alfa!

zie deel 10 hier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s