Het briefje

honsholredijkstraatzie deel 1 hier

Na mijn verhuizing naar Den Haag was ik in een beklemmend isolement terechtgekomen. Ik had na twee jaar mijn studie opgegeven en mijn sociale netwerk was daardoor geleidelijk aan afgebrokkeld. Het eerste studiejaar teerde ik nog op de roem en dreef ik mee op de flow die ik grotendeels zelf had gecreëerd in die laatste gymnasiumjaren. Maar naarmate het tweede studiejaar vorderde en mijn belangstelling voor de Leidse benadering van de geschiedenis afnam, kwam ik ook steeds verder af te staan van het studentenleven.

Academiegebouw van de Leidse UniversiteitNiet dat ik lid was van een studentenvereniging. Het idee alleen al. Maar ik had wel een vriendenkring die behalve uit oude vrienden ook uit nieuwe bestond, medestudenten die ik in Leiden had leren kennen. Toen ik me steeds meer terugtrok uit de studie verwaterde het contact met deze nieuw verworven vrienden met de onvermijdelijkheid van een natuurramp. Mijn vertrek uit Leiden had het laatste zetje gegeven.

Ook mijn oude vrienden verdwenen gestaag uit mijn gezichtsveld en alleen een klein aantal diehards bleef over. Voeg daarbij dat ik geen werk had en het zal duidelijk zijn dat mijn sociale kringetje zorgwekkend klein was geworden.

Ik had dan wel een aantal glorieuze jaren achter de rug, maar de teleurstelling van de tegenvallende studie en het toenemende isolement brachten de eenzaamheid en verlatenheid van mijn jeugd in alle hevigheid terug. Bovendien trad een fiks rebound effect op. Ik werd overvallen door de terugkeer van mijn oude angsten en demonen. Dat kwam vooral tot uiting in een allesoverheersende straatvrees, die de doodsteek gaf aan mijn sociale leven. Ik was in een diep zwart gat gevallen zonder reddingstouw of hoop op hulp van buitenaf.

maagprobleemIk zag me door omstandigheden gedwongen om te verhuizen naar een primitief tweekamerappartement in de Haagse Schilderswijk, bepaald geen vrolijke omgeving Mijn toestand vertaalde zich op den duur ook in psychosomatische klachten. Ik kreeg hardnekkige maagproblemen en kwam uiteindelijk bij een specialist terecht.

“Ik zie een bobbel in je nek. Laat me eens voelen”, zei de internist direct nadat ik hem ter begroeting een hand had gegeven. “Een bobbel in mijn nek?”, vroeg ik verbaasd, “Daarom ben ik niet naar u verwezen”. De internist had me met zijn opmerking verrast. “Dat kan wel zijn jongeman, maar ik wil daar nu eerst even naar kijken”. Zonder nadere uitleg liep hij naar me toe en betastte mijn nek. “Daar moet een stuk uitgehaald worden, om te zien wat het is”, concludeerde hij. Wat het eventueel zou kunnen zijn zei hij er niet bij en ik vroeg er niet naar.

“Maar ik kwam eigenlijk voor iets heel anders”, zei ik. “Wat dan?” vroeg hij kortaf. Het was duidelijk dat hij daar maar zeer matig in geïnteresseerd was. Ik vertelde wat er verder aan scheelde, maar aan de klachten waar ik voor gekomen was, besteedde hij geen enkele aandacht meer. “We spreken elkaar later weer, maak maar een afspraak.” Daarmee was het consult voorbij. Ik meldde me aan de balie, al bij voorbaat benauwd voor de ingreep die ik zou moeten ondergaan.

Nadat ik, bang als ik was, die afspraak een keer had uitgesteld, was de dag gekomen dat er geen ontkomen meer aan was: ik moest onder het mes. Ik had mijn straatvrees overwonnen, wat me bijna al mijn krachten had gekost. Op van de zenuwen zat ik in de wachtruimte.

“De heer De Jongen!”, riep een man en op de automatische piloot liep ik achter hem aan. We gingen een helverlichte ruimte binnen man met maskerdie gedomineerd werd door een stretcher op wieltjes. “Klimt u er maar op”, zei de man vanachter een mondkapje. Ik deed wat hij gezegd had en ging op mijn buik liggen. Ik kreeg een injectie in mijn nek en daarna leek het alsof iemand in me aan het wrikken was zonder dat ik het voelde maar des te beter kon horen. Hoe lang het allemaal geduurd heeft weet ik niet meer, maar het zal ongetwijfeld veel korter zijn geweest dan dat ik het heb beleefd.

“U kunt weer opstaan”, zei de chirurg. “De uitslag zal over een paar weken bekend zijn, maakt u daar maar een afspraak voor”. Het drong niet tot me door waar die afspraak voor bedoeld was, maar als een robot voldeed ik aan zijn opdracht. Ik was opgelucht dat ik weer naar huis kon, maakte dat ik wegkwam en fietste terug naar mijn kamer, voor even niet gehinderd door straatvrees.

Eenmaal thuis kreeg ik na enkele uren steeds meer last van mijn nek, maar had toch niet gerekend op de helse pijnen die uiteindelijk bezit van me namen toen de verdoving was uitgewerkt. Ik kon mijn nek niet meer bewegen en het leek wel of mijn lichaam alleen nog maar uit het pijnlijke gedeelte rond mijn nek en schouder bestond. Pas na uren slapeloosheid week de ergste pijn en viel ik in slaap.

straatvreesDe volgende dag moest ik boodschappen doen. Met de grootste moeite wist ik mezelf daartoe te motiveren.  Ik pakte mijn sleutels en stopte mijn portemonnee in de kontzak van mijn spijkerbroek.

Hé, wat voelde ik daar? Er zát al iets in die kontzak. Verbaasd haalde ik er een briefje uit tevoorschijn. Ik kon me niet herinneren iets in die zak gestopt te hebben. Ik keek wat het was. Het bleek een recept te zijn voor een medicijn waarvan ik nog nooit had gehoord, maar waarvan ik later te weten kwam dat het een sterke pijnstiller was. Ineens kon ik me vaag voor de geest halen dat de man die in mijn nek had staan peuteren me bij het weggaan iets in de handen had gedrukt. Dat was in de spanning van het moment volledig langs me heengegaan.

wachtruimteEen paar weken later zit ik in de wachtruimte van het ziekenhuis. Er komt een grote neger in hagelwit verplegers uniform naar me toe en zegt zonder verdere inleiding: “Gefeliciteerd! Je hebt geen kanker!” Verbouwereerd kijk ik naar hem op, mijn mond vol tanden. Kanker? Pas na enige tijd dringt tot me door dat dát de reden was van de ogenschijnlijk overmatige aandacht van de internist voor die bobbel in mijn nek.

zie deel 3 hier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s