Dia dos Namorados/Valentijnsdag 2016 (dois continhos/twee verhaaltjes)

nederlandse vlagHet is vandaag weer Valentijnsdag, dat uit de VS overgewaaide feest van liefde en vriendschap. Die liefde betreft vooral de commercie, want daaraan hebben we deze feestdag te danken. Maar ik doe niet aan handel, dus u kunt hier gratis twee verhaaltjes over de liefde lezen. Een Portugees verhaal (Liefdesnacht), door mij vertaald in het Nederlands, en een Nederlands verhaaltje van eigen hand (Het Besluit), voorzien van mijn vertaling in het Portugees. U kiest maar welke taal uw voorkeur heeft. Of lees ze tweetalig, als u daar schik in heeft. Stoort u zich daarbij niet teveel aan de fouten in mijn Portugese vertaling. Bedek ze, geheel in de geest van deze dag, met de mantel der liefde.

vlag van PortugalHoje é o Dia dos Namorados de novo, essa festa de amor e de amizade, derivada dos Estados Unidos. Este amor refere-se sobretudo ao comércio, porque temos esse feriado graças ao isso.  Mas aqui nada está comerciado, então você pode ler grátis dois contos breves sobre o amor. Uma história portuguesa (Noite Enamorada), com a minha tradução holandesa, e um continho holandês da minha própria mão (A decisão), traduzido em português por mim. Você mesmo pode decidir qual das duas línguas tem a sua preferência. Ou leia-os bilingually, se lhe apetecer. Não esteja irritado demais pelos erros na minha tradução portuguesa. Cubra-os, inteiramente no espírito deste dia, com o manto do amor!

Noite Enamorada*

etentjeAquele recanto do quarto encontrava-se quase na penumbra, iluminado, difusamente, pela luz das velas espalhadas pela sala. Há mais de uma hora que anoitecera. A mesa estava posta para dois. A louça da Vista Alegre, os talheres e o castiçal de prata, os cristais Strauss, a toalha de linho branco bordada. Tudo limpo e meticulosamente arrumado. Só faltavas tu. A casa esperava-te.

Pelo canto da gaveta da cómoda uma ponta de tecido preto espreitava. Na quietude do ambiente sentia-se atento. Um movimento quase imperceptível, um aroma diferente alertaram-no. Como uma serpente, silencioso e ondulante, o meu vestido preto deslizou para fora da gaveta. A seda gemeu ao roçar na madeira. Dengoso, o meu vestido preto aproximou-se da porta do quarto, ergueu-se e passeou-se pelo corredor. Era um vestido elegante, justo, com um decote generoso, alças finas e saia em viés. Da cozinha vinha uma mistura de cheiros afrodisíacos e o som de uma música suave. Mas era a sala que o atraía. Meio escondido por um móvel, espreitou.

zwarte avondjurkO meu vestido preto deslizou, encostado à parede, para dentro da sala. A tua camisa branca escorregou, brandamente, pela janela até passar pelo cortinado. Ficaram assim uns segundos. Cada um num canto da sala. Olhando-se insinuantemente. Devagar, moveram-se num jogo de sedução de avanços e recuos. Lentamente, foram-se aproximando um do outro e, em pouco tempo, encontravam-se frente a frente. Dissimuladamente, a ponta da saia do meu vestido preto rasou a ponta da tua camisa banca.

Com um movimento lento, mas seguro, a manga da tua camisa enlaçou a cintura do meu vestido. E ambos iniciaram uma dança lenta, deslizando pela sala, ao som da música suave. A alça do meu vestido preto deixou-se tombar sobre o ombro da tua camisa branca que se apertou um pouco mais contra ele.

wit overhemdCoquete, o meu vestido preto soltou-se da tua camisa branca e afastou-se, bamboleando-se. Mas a manga da tua camisa puxou o meu vestido com suavidade e firmeza. Aos poucos, o ritmo da dança foi aumentando e ambos rodopiavam já freneticamente pela sala. Num ritmo insensato o meu vestido preto e a tua camisa branca enredavam-se numa exaltação sem limites. E eram já alças, botões, negros, brancos, que se roçavam, entrelaçavam, enredavam.

Pelos móveis escorriam sedas, deleitavam-se bainhas, costuras e colarinhos. A música pulsava nas fibras, inaudível. Lançados num precipício, o meu vestido preto e a tua camisa branca desciam, vertiginosamente. E, num último êxtase, o tempo parou. Suspensos, suportaram-se, fugazmente, e abandonaram-se, finalmente, numa queda ondulante até ao fundo do repouso.

bank met kledingApesar de ser Inverno, a noite estava estranhamente tépida. Por isso, uma janela da sala encontrava-se ligeiramente entreaberta. A sala continuava meticulosamente arrumada. Só no sofá o meu vestido preto e a tua camisa branca repousavam, languidamente, entrelaçados. Pela estreita frecha, dissimulada por trás do cortinado, a manga da tua camisa branca ondulava. No tecido alvíssimo brilhava um dos botões de punho que eu te oferecera há precisamente um ano atrás, no Dia dos Namorados.

* escrito por Ana C.

Liefdesnacht*

etentjeDie ene hoek van de kamer bevond zich bijna in de schemer en werd diffuus verlicht door het schijnsel van de over de kamer verspreide kandelaars. Over een uur zou het donker zijn. De tafel was gedekt voor twee personen. Borden van Vista Alegre, het bestek en de kandelaar van zilver, kristallen glazen van Strauss, het tafelkleed van geborduurd wit linnen. Alles schoon en keurig geordend. Alleen jij ontbrak. Het huis wachtte op je.

Uit de la van de kast piepte een punt van een zwarte stof. In de rust van de omgeving was hij op zijn hoede. Een bijna onmerkbare beweging en een ongewone geur hadden hem alert gemaakt. Als een slang gleed mijn zwarte jurk geruisloos en golvend uit de la. De zijde streek ruisend langs het hout. Ingetogen naderde mijn zwarte jurk de deur van de kamer, richtte zich op en liep door de gang. Het was een elegante jurk, strak en met een riant decolleté, verfijnde linten en een schuine rok. Uit de keuken kwamen een mengsel van pikante geuren en het geluid van zachte muziek. Maar het was de kamer die hem aantrok. In het midden daarvan keek hij vanachter een meubel toe.

zwarte avondjurkMijn zwarte jurk gleed steunend tegen de muur de kamer in. Jouw witte overhemd gleed zacht naar het raam en ging verder tot aan het gordijn. Zo bleven ze enkele seconden staan. Ieder in een hoek van de kamer. Suggestief naar elkaar kijkend. Traag bewogen ze in een verleidingsspel van toenadering en terugtrekking. Langzaam kwamen ze naar elkaar toe en al gauw stonden ze tegenover elkaar. Heimelijk beroerde de punt van de onderkant van mijn zwarte jurk  de punt van jouw witte overhemd.

Met een langzame maar zelfverzekerde beweging omvatte de mouw van jouw overhemd het ceintuur van mijn jurk. En beiden begonnen een trage dans, glijdend door de kamer, op het geluid van de zachte muziek. Het lint van mijn zwarte jurk viel over de schouder van jouw witte overhemd, dat hem wat meer ging knellen.

wit overhemdMijn zwarte jurk bevrijdde zich koket van jouw witte overhemd en bewoog zich swingend weg. Maar de mouw van jouw overhemd trok mijn jurk zacht en beslist naar zich toe. Langzaam werd het ritme van de dans sneller en beiden wervelden als bezeten door de kamer. Op een dwaas ritme raakten mijn zwarte jurk en jouw witte overhemd verward in een ongeremde vervoering. Linten en knopen, zwart en wit, raakten met elkaar verward, omvatten elkaar, raakten verstrikt.

De bewegingen lieten de zijde stromen en zorgden ervoor dat zomen, naden en boorden zich aan elkaar hechtten. De muziek pulseerde onhoorbaar in de draden. Gelanceerd door een golf gingen mijn zwarte jurk en jouw witte overhemd op duizelingwekkende wijze uit. De tijd verstreek in opperste extase. Hangend ondersteunden ze elkaar vluchtig. Ze lieten elkaar uiteindelijk los in een golvende val tot aan de diepte van de rust.

bank met kledingHoewel het winter was, was de nacht merkwaardig zoel. Daardoor stond een raam van de kamer bijna halfopen. De kamer bleef netjes opgeruimd. Alleen op de bank rustten mijn zwarte jurk en jouw witte overhemd, loom en omstrengeld. Door een smalle pijl, verborgen achter het gordijn, golfde de mouw van jouw witte overhemd. Op de hagelwitte stof blonk een van de twee manchetknopen die ik je precies één jaar geleden had gegeven, op de Dag der Geliefden. *

*Valentijnsdag

* geschreven door Ana C. , vertaald door Kees

uma música para o Dia dos Namorados, composta por Craig Armstrong/een Valetijnsmuziekje, geschreven door Craig Armstrong 

Het besluit*

dansprogrammaSamen zaten ze op de bank naar een dansprogramma te kijken, hij en zijn vriendin Evelien. Met veel moeite kon hij zijn aandacht erbij houden. Maar omdat zij voortdurend vroeg wat hij van het ene na het andere optreden vond, voelde hij zich gedwongen om de bewegingen te volgen die op het scherm te zien waren.

Otto antwoordde plichtmatig op de vragen van Evelien. Zijn hoofd stond er niet naar. Tersluiks keek hij haar van opzij aan. Ze zat er onderuitgezakt bij, haar hoofd ondersteund door haar hand. Handen als kolenschoppen had ze, net als haar voeten disproportioneel groot in verhouding tot de rest van haar lichaam.

Ze ging volledig op in het dansspektakel. Haar rechtervoet bewoog mee op het ritme van de muziek. Ze loenste. Niet zo’n aantrekkelijke, beetje brilsexy loens, maar een die naar scheelheid neigde. Ze droeg een bril waarvan de glazen gevat waren in een zwaar, zwart montuur. Het kleurde niet bij haar asblonde, halflange haar dat ter hoogte van haar bovenlip naar binnen krulde, waardoor het leek alsof ze een snor had.

Naarmate het programma vorderde, namen zijn gedachten steeds concretere vormen aan. Hij had alle voors en tegens stuk voor stuk op een rij gezet. De conclusie die tot een besluit moest leiden drong zich als vanzelf op.

Evelien was een intelligente, geestige en spontane vrouw. Maar het leeftijdsverschil van vijftien jaar voelde als een loden last. Ze was allesbehalve een schoonheid. Hoe zou het zijn als hij over tien jaar veertig was, in de kracht van zijn leven? Zij was dan met haar vijfenvijftig jaar al uitgebloeid, de menopauze voorbij, klagend over opvliegers die maar niet wilden wijken.

vastgeklonkenZe rook lekker, dat wel, en ze inspireerde hem. Maar haar uiterlijk was zo nu en dan moeilijk om aan te zien en ze wilde ze bovendien een kind van hem. Hij moest er niet aan denken, want dan zou hij definitief aan haar vastzitten.

Die kinderwens was al jaren een heet hangijzer en leidde van tijd tot tijd tot ruzies die dagenlang dooretterden. Hij had de tijd aan zijn kant. Nog een paar jaar en die hele kinderwens zou voorgoed onvervuld blijven. Maar daarna zou ze vast aandringen op het adopteren van een kindje uit een heel arm land, dat “met ons als ouders  alle kansen op een goed leven zou hebben”. Hij zou uiteindelijk zwichten.

Nee, de knoop moest nu maar worden doorgehakt. Toegegeven, zijn timing was slecht. Zondagavond, het weekend zat er bijna op en ze hadden allebei een drukke week voor de boeg. Maar geen enkel moment zou goed uitkomen.

Het dansprogramma werd onderbroken voor het zoveelste reclameblok. Otto had al zijn moed verzameld. “Evelien, ik wil even met je praten.” Ze keek verstoord op. “Maar het is nog niet afgelopen. Zo meteen komt het laatste deel en dat is juist zo spannend.” Met geknepen stem  zei hij: “Maar wat ik je wil zeggen is heel belangrijk.” “Nou, zeg dan maar vlug wat je te zeggen hebt”.

niet meer zien zittenHij schraapte zijn keel en met een uiterste krachtsinspanning keek hij haar aan, niet goed wetend welk oog hij moest kiezen. “Ik zie het niet meer zitten”, hakkelde hij. “Wat niet jongen?”, zei Evelien, “Zeg het me maar”.

Het moederlijke toontje in haar stem irriteerde hem zozeer dat hij uitriep: “Ik zie het tussen ons niet meer zitten!” Evelien fronste haar wenkbrauwen. “Wát precies zie je niet meer zitten, Otto?” “We passen gewoon niet bij elkaar, we zijn te verschillend, we kunnen beter nu als goede vrienden uit elkaar gaan dan wachten totdat we alleen nog maar ruzie maken.”

Evelien kijkt Otto lang en zwijgend aan, een meewarige blik in haar ogen. Dan strekt ze plotseling haar armen uit, vat zijn hoofd tussen haar grote handen, buigt zich naar hem toe en begint hem te kussen. Vóór hij het weet woelen hun tongen in elkaars mond, glijden ze van de bank op de grond en trekken woest elkaars kleren uit.

Nog geen kwartier later liggen ze hijgend in elkaars armen. Zij neemt nogmaals zijn hoofd tussen haar handen. “Wil je nog wat zeggen?”, de rest van zijn levenvraagt ze, nog een beetje buiten adem. Hij kan haar blik niet weerstaan en slaat zijn ogen neer. “Nee, ik denk dat we eruit zijn”, brengt hij moeizaam uit. En op datzelfde moment weet Otto met absolute zekerheid dat hij de rest van zijn leven met Evelien zal doorbrengen.

*  geïnspireerd op het verhaal Een Romance van Rui Zink en bovenstaand verhaal Een Liefdesnacht van Ana C., en gebaseerd op mijn eigen ervaring

A decisão*

dansprogrammaEstavam juntos sentados no sofá, vendo um programa de dança, ele e sua amiga Evelien. Só com muita dificuldade ele conseguia concentrar-se no programa. Mas porque ela perguntava frequentemente como ele julgava uma após a outra atuação, sentia-se obrigado a seguir os movimentos que estavam a ver no ecrã.

Otto respondia perfunctoriamente às perguntas de Evelien. Os pensamentos dele foram em outro lugar. Furtivamente observava-a de lado. Ela estava sentada confortavelmente, quase como se estivesse deitada, a cabeça apoiada na mão. Tinha as mãos como pás, exactamente como os pés desproporcionalmente grandes em relação ao resto do corpo.

Ela estava totalmente absorvida pelo espectáculo da dança. O pé direito acompanhava o ritmo da música. Ela era estrábica. Não um tal vesgo brilatractivo e um pouco sexy, mas um que tendeu para estrabismo. Usava óculos cujas lentes foram contidas numa armação de óculos pesada e preta. Isso não coloriu com os cabelos loiros-cinza, de comprimento médio, que ao nível do lábio superior encaracolavam para dentro, de modo que parecesse como se ela tivesse um bigode.

Enquanto o programa prosseguia, os pensamentos dele concretizavam mais e mais. Ele tinha colocado todos os pros e contras um de cada vez numa fileira. A conclusão que deveria acarretar uma decisão impôs-se automaticamente.

Evelien era uma mulher inteligente, espirituosa e espontânea. Mas ele sentia a diferença de idade de quinze anos como um fardo pesado. Ela era tudo menos uma beleza. Como seria, quando ele depois dez anos tivesse quarenta anos, no auge da vida? Ela teria cessado a florescer, com os seus cinquenta e cinco anos, em plena menopausa, queixando-se de calores que nunca pareceriam desaparecer.

vastgeklonkenSim, ela cheirava bem e inspirava-o, certamente. Mas a aparência dela era de vez em quando difícil de enfrentar, e além disso ela queria ter uma criança dele. Ele não devia pensar nisso, porque então ficaria ligado a ela definitivamente.

Esse desejo de ter filhos já era uma batata quente há muitos anos e causava constantemente brigas que apodreciam durante dias. Ele tinha o tempo pelo seu lado. Ainda mais uns anos e todo esse desejo dela não poderia ser realizado. Mas depois, ela certamente insistiria na adopção de uma criancinha, de um país muito pobre, que “teria todas as oportunidades de uma boa vida, se nos tivesse como pais”. Por fim ele sucumbiria.

O momento de cortar os laços tinha chegado, agora mesmo. Reconhecidamente, o timing dele foi ruim.  Domingo à noite. O fim da semana quase tinha sido expirado, e ambos tinham uma semana ocupada pela frente. Mas nenhum momento seria adequado.

O programa de dança foi interrompido pelo enésimo intervalo comercial . Otto reunira toda a sua coragem. “Evelien, quero falar contigo por um instante. ” Ela olhou para cima, perturbada. “Mas o programa ainda não acabou.  A última parte vai começar num minuto e é a mais emocionante. ” Com a voz pinçada, ele disse: “Mas o que devo dizer-te é muito importante.” Bem, diz-me rapidamente o que tens que dizer.”

niet meer zien zittenEle limpou a garganta e com um esforço enorme fixava-a, não sabendo bem qual dos olhos deveria escolher. “Algo não está bem”, balbuciou. “O que é que não está bem, menino meu”, respondeu Evelien,  “diz-me calmamente”.

O tom maternal na sua voz irritou-o tanto que exclamou: “Não mais é bom entre nós!” Evelien franziu a testa.  “O que queres dizer precisamente, Otto?” “Não mais damo-nos bem, somos diferentes demais,  é melhor terminar a nossa relação agora que ainda somos bons amigos do que esperar até ainda só podemos brigar.”

Evelien olha para Otto, longa e silenciosamente, com algo de um olhar de pena nos olhos. De repente estende os braços, agarra a cabeça dele entre as mãos grandes, inclina-se e começa a beijá-lo. Antes que ele caia em si, já são as suas línguas na boca um do outro. Deslizam do sofá para o chão e tiram a roupa de um do outro, ferozmente.

Menos de quinze minutos passados e estão deitados nos braços um do outro, arfando. Evelien tem de novo a cabeça de Otto entre as mãos. “Ainda me queres dizer alguma coisa?”, ela pergunta, ainda sempre um pouco sem fôlego. de rest van zijn leven

Ele não consegue resistir o olhar dela e baixa os olhos. Laboriosamente ele traz as suas palavras para fora: “Não. Acho que tudo está resolvido.” E nesse preciso momento Otto sabe com certeza absoluta que passará o resto da vida com Evelien.

* um continho inspirado no conto Um Romance de Rui Zink e na história Noite Enamorada de Ana C. , acima transcrito, e um pouco com base na minha própria experiência

7 thoughts on “Dia dos Namorados/Valentijnsdag 2016 (dois continhos/twee verhaaltjes)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s